2007 yılında MDS nin yıkımından sonra yerimizden edilerek “büyük paralarla” yapılan; ilk başlarda kirlilik yaparlar diye öğrencilere verilmeyen, sonralarda ise meğerse bizler için yapıldığını öğrendiğimiz GKM’ye taşınmak zorunda bırakıldık. Dağları tepeleri aştık ve kampüsten uzak, ne kampüs hayatını hissedebildiğiniz ne de yaptığınız sanat üzerinden kampusle ilişkilenebildiğimiz bir salonda çalışmalara başladık. Kolay olmadı tabi. Çalışma aralarında bir çay içemez olduk, müzik sesini duyup uğrayan arkadaşlarımızı özledik.Görünürlüğümüz azaldı. Okulun sirketlere kiraladığı seminer salonlarıyla iş çevrelerinde baya görünür olduk,o ayrı! Gösteri zamanları nispetiye caddesini oklarla mı donatmadık, caddedeki reklam panolarının üzerine korsan(!)  afişler mi asmadık. GKM’nin yerini anlatmak da  anlamak da zor iş gerçekten. Derken yine bir haber geldi ki, bu sefer aştığımız dağları inip güney kampüse taşınıyormuşuz, okul bize bir çalışma yeri yapmış, gıcır gıcır:

Bir prefabrik derslik. Yine kampus hayatına değmeyen, çoğu öğrencinin yerini ve adını bilmediği bir yer. Göçebe bizler, nereye konacağımızı bilmeden düştük yola.(1) Boya kokusu üzerinde eski dersliğimin. Boydan boya parke yapılmış ve bırakılmış. Gerçekten bırakılmış. Başka hiçbir şey yapılmamış. Ne artı bir priz yapılmış ne basit de olsa  bir ışık sistemi ya da ses sistemi.. Ne bir ısınma barı ne de bir kaç tane olsa da ayna. Pardon, insan insanın aynası tabi(!) birbirimize bakarız olur biter. Eee istesek de bakacak kimse de bulamayız ki.. Çalışma aralarında bakabileceğimiz ağaçlar ve çalılar var neyse ki. Bu olumsuzluklarla boğulmuşken aldığımız bir temiz hava beynimizi yenileyebiliyor hiç değilse! Çalışma aralarında oturacak yerimiz de yok. Tekrar pardon, bir adet tuvalet oturağımız var, sıra ile ve ivedilikle kullanılmak kaydı ile onu kullanabiliriz!.

Bu kadarı da pes gerçekten! Nasıl bu kadar ihmalkar ve düşüncesiz olunabiliyor? Yönetim, bir yerleri  yıkıp yapıyor, tamir ediyor da kime yapıyor, niçin yapıyor? Çalışmak için mi çalışıyor yoksa bir yararı dokunsun diye mi? Çok açık.  Ne MDS nin yerine bir salon konulmadan yıkılmasını istedik ne de öğrencilere kulüplerinin kalacağının sözünün verilmeden 1. Erkek yurdunun tamiratını istiyoruz. “Büyük paralardan” söz açılarak öğrenciler, kulüpler, yapılan çalışmalar değersizleştiriliyor. Büyük projelerin büyüklüğü altında ezilmeye çalışıyoruz. Rektörlüğün okul tanıtımlarında  romantize ettiği kulüplerin eylemleri gençlik hevesi olarak görülüyor marjinalize edilmeye çalışılıyor.Birileri “iyiliğimize” karar vermekte hala direniyor. Ses çıkarıyoruz , söz üretiyoruz; duyulmuyor.

Artık yeter!

Bizim oralarda buna yalancılık, kandırmaca derler, Boğaziçi’nin “demokratik” ortamında ne diyorlar peki?